Różne teksty o tangu argentyńskim

Na przełomie wieków tango argentyńskie było traktowane jako dyskusyjne zjawisko. Powstało wśród niskich warstw społecznych, a  jego adwersarze pochodzili w największej części z wyżyn społecznych – mniejszości o dużych wpływach. Uważali tango jako wstydliwy temat, taniec złodziei oraz prostytutek. W pierwszych 10. latach XX. stulecia rozpoczęła zarysowywać się klasa średnia. Pryncypialny dwuklasowy rozdział zniknął w rezultacie niepokojów społecznych. Edukacja stała się w większym stopniu dostępna dla większości, a nie tylko dla małej grupy szczęśliwców. Klasa średnia również poczęła polityczną ofensywę. Wraz ze istotną poprawą kondycji finansowej, stali się wspólnotą, która zaczęła się liczyć. Te metamorfozy przyczyniły się do wzrostu renomy tanga.

Tango, jako taniec przeobraziło się w tym czasie z grzesznego tańca z domów uciech w w wyższym stopniu szanowny taniec z kawiarni. Czytaj dalej

„Puente del Tango” jest tłumaczone jako „most tanga”. W ostatnich latach, pod koniec lata, do Krakowa przybywają tańczący tango z całej Polski, by tańczyć tango w czasie festiwalu o tej właśnie nazwie. W czasie festiwalu dni tango jednoczy ludzi w różnym wieku oraz różnych profesji, narodowości. Czytaj dalej

Tango to nie tylko taniec. To także, a może przede wszystkim, cudowna i zróżnicowana muzyka. Najszerzej znanym instrumentem muzyki tanga argentyńskiego jest bandoneon – pokrewny do akordeonu instrument muzyczny, który pierwotnie miał służyć do grania muzyki religijnej w biedniejszych kościołach. Bandoneon jest używany z reguły wraz z kontrabasem, skrzypcami i fortepianem. Czytaj dalej

Tango argentyńskie przeżywa ostatnio ponownie złoty okres! Po krachu argentyńskiego systemu ekonomicznego, bardzo wielu młodych tancerzy tanga z Buenos Aires upatrzyło w prowadzeniu lekcji tanga okazję do natychmiastowego wzbogacenia się i wyruszyło na podbój USA i starego kontynentu. Czytaj dalej